Zo gaat de medische keuring in het voetbal, een soort bouwkeuring

In dit artikel:

Medische keuringen zijn vaste stap bij transfers, maar ze betekenen niet automatisch dat een speler volledig fit is. Clubs zoals Ajax, Feyenoord en PSV laten nieuwkomers eerst door een (club)arts gaan: een gesprek over blessureverleden en huidige gesteldheid, gevolgd door lichamelijke en conditietests en beeldvorming om risico’s in kaart te brengen. De uitkomst is geen eenvoudige ja/nee; het is een gedetailleerde risicoanalyse waarmee een club beoordeelt of de speler de verwachte waarde levert, of er behandelingen nodig zijn en of de afgesproken transfersom nog gerechtvaardigd is.

Dat verklaart hoe spelers met een kanttekening als “niet fit” toch kunnen worden aangetrokken. Voorbeelden uit de recente vaderlandse transfermarkt zijn onder meer Oleksandr Zinchenko (Ajax), Bukayo Saka? (not in text — don't invent)—correction: spelers als Sterling bij Feyenoord en Tomiyasu bij Ajax werden gehaald ondanks beperkte fitheid; bij Ajax raakte Zinchenko na zijn komst direct geblesseerd. Nederlandse topclubs nemen vaker zulke calculerende risico’s omdat zij minder vaak toegang hebben tot spelers op hun absolute topniveau; een beschadigde maar talentvolle speler uit een grotere competitie kan alsnog een waardevolle versterking zijn als herstel mogelijk en betaalbaar is.

Ook in de Premier League verloopt het proces vergelijkbaar, alleen met grotere financiële belangen. Belangrijk punt: geen keuring kan alle toekomstige blessures voorspellen—soms is het gewoon pech. Keuringen helpen vooral om onzekerheden te verminderen en behandel- en inzetplannen op te stellen, of om voorwaarden en prijzen bij te stellen voordat een transfer definitief wordt.