We gingen naar Houghton en ontdekten waarom het een van de beste festivals ter wereld is

In dit artikel:

Houghton Festival in Norfolk bewijst volgens de verslaggevers waarom het geldt als een van de bijzonderste festivals voor liefhebbers van underground elektronische muziek. Zo’n 10.000 bezoekers komen vier dagen samen op het historische landgoed van Houghton Hall, waar muziek, kunst, natuur en een gevoel van volledige ontsnapping aan de buitenwereld samenkomen.

Het festival werd in 2017 opgericht door de Britse dj en kunstenaar Craig Richards, jarenlang resident van de Londense club Fabric. Hij stelt het programma zelf samen en bouwt Houghton niet rond een reeks commerciële headliners, maar als een persoonlijke muzikale speeltuin. Ambient, jazz, reggae, liveoptredens en uiteenlopende elektronische stijlen staan naast sets van onder anderen Ben UFO, Jane Fitz, Ricardo Villalobos, Nicolas Lutz, DJ Masda en Helena Hauff. Richards draait zelf meerdere sets en vult waar nodig open plekken in het programma.

De programmering zorgt voortdurend voor keuzestress. De verslaggevers roemen onder meer een langdurige, zorgvuldig opgebouwde set van Jane Fitz en een vroege-ochtendsessie van DJ Masda. Ook de sets van Villalobos, Ogazón, Z@p en Nicolas Lutz maken indruk. Bijzondere podia versterken de ervaring: The Quarry is een verzonken dansvloer met een eigen lichtshow, terwijl Terminus 24 uur per dag doorgaat zonder artiesten vooraf bekend te maken. Daardoor verdwijnt de tijdsdruk en kunnen bezoekers spontaan rondlopen, verdwalen en blijven hangen waar de muziek goed is.

De geluidskwaliteit is volgens de bezoekers uitzonderlijk. Elk podium heeft een eigen sfeer en de soundsystems leveren diepe, krachtige bassen zonder onaangenaam te worden. Het terrein voelt ondanks de vele podia nergens als een massafestival. In de bossen duiken onverwachte dansvloeren, lichtinstallaties en kleine muzikale werelden op.

Ook buiten de muziek biedt Houghton veel. Het landgoed beschikt over een beroemde collectie moderne kunst en een Sculpture Park met werk van onder anderen James Turrell, Rachel Whiteread en Antony Gormley. Het festival voegt daar eigen lichtkunst en installaties aan toe, die vooral ’s nachts tussen de bomen tot leven komen. Overdag zijn er onder meer soundbaths, breathwork, life drawing, gesprekken en activiteiten rond muziek, kunst en psychedelica. Het eten krijgt eveneens lof vanwege de kwaliteit en variatie.

Een belangrijk onderdeel van de ervaring is het gebrek aan mobiel bereik. Volgens Richards was dat een toevalligheid, maar de verslaggevers ervaren de drie dagen zonder WhatsApp, nieuws en sociale media als een welkome digitale detox. Bezoekers zijn daardoor meer aanwezig op de dansvloer en raken gemakkelijk met vreemden in gesprek. De sfeer is open, vriendelijk en vrij van veel van het haantjesgedrag dat op grote festivals voorkomt.

Niet alles is perfect. De composttoiletten worden tijdens het weekend niet geleegd en verkeren daardoor later in een slechte staat. Ook zijn er te weinig gewone urinoirs en waterpunten. Bij droog weer zorgt het terrein bovendien voor veel stof, al vinden de verslaggevers dat een klein ongemak.

De reis vanuit Nederland vraagt wel wat voorbereiding: de verslaggevers nemen vanuit Hoek van Holland de nachtboot naar Harwich en rijden vervolgens ongeveer tweeënhalf uur naar Norfolk. Een regulier ticket kost circa 330 pond, een vooraf opgezette tent ongeveer 200 pond. Inclusief boot, vervoer, eten en drinken komt het weekend uit op ongeveer 1.000 euro per persoon, maar ondanks die hoge prijs zouden zij direct opnieuw gaan.

De redactie vermeldt daarnaast dat tijdens Houghton Festival 2026 een bezoekster overleed nadat zij bewusteloos in een tent was aangetroffen. Hulpdiensten konden haar niet redden. De politie behandelt het overlijden als onverklaard, maar niet als verdacht. De verslaggevers waren hiervan tijdens hun verblijf niet op de hoogte. Hun eindconclusie blijft dat Houghton, dankzij het totaalplaatje van muziek, locatie, kunst, publiek en vrijheid, een festival van wereldklasse is.