Waarom Nosferatu een échte vijfsterrenfilm is (en niets met Dracula te maken heeft)

In dit artikel:

Regisseur Robert Eggers levert met Nosferatu (2024) een langzaam voortkabbelende, maar intens beklijvende horrorervaring af die meer op sfeer en beeldtaal steunt dan op plotselinge schrikmomenten. De film herschept de klassieke vampiermythe — verwant aan Bram Stokers Dracula en aan de iconische 1922-film Nosferatu — maar fungeert niet als een letterlijke bewerking; Eggers kiest voor een duistere herinterpretatie waarin de vampier meer staat voor ziekte, obsessie en dood dan voor aristocratische verleiding.

Lily‑Rose Depp levert een indrukwekkende, ingetogen hoofdrol die de emotionele kern van de film draagt; haar aanwezigheid en kleine gebaren blijven lang nazinderen. Bill Skarsgård is angstaanjagend in de rol van Count Orlok: zijn manier van spreken en lichamelijkheid geven de figuur een onnatuurlijke, vervreemdende lading die je bijblijft. Samen vormen ze de ruggengraat van een film waarin elk frame als een zorgvuldig geschilderd tableau aanvoelt.

Technisch is Nosferatu opvallend: de cinematografie gebruikt licht en schaduw als vertelmiddelen en creëert een bijna tastbare atmosfeer. Ook sets, kostuums en de plechtige, soms archaïsche dialogen dragen bij aan de authenticiteit van Eggers’ wereldbouw. Het is een film die bij herziening nieuwe details prijsgeeft en volgens de recensent tot de beste films van het jaar behoort — een film die je niet zomaar ‘even’ kijkt, maar in je meedraagt.

Voor wie de film wil zien: Nosferatu is in Nederland beschikbaar op SkyShowtime. Wie van langzame, estetische en psychologisch gerichte horror houdt, vindt hier een moderne klassieker die zowel visueel als emotioneel blijft hangen.