The Last Dance op Netflix is tien uur lang kijken naar 'greatness' (en misschien wel de beste sportdocumentaire ooit)
In dit artikel:
The Last Dance is een tiendelige Netflix-docu over Michael Jordan en de Chicago Bulls uit de jaren ’90 die veel verder reikt dan een standaard sportverhaal. De serie volgt vooral het beslissende, uiteenvallende laatste seizoen van de Bulls-dynastie, maar richt zich evenzeer op Jordans persoonlijkheid: zijn onverzettelijke winsch, zijn neiging om overal competitie van te maken en de manier waarop hij teamgenoten en staff tot het uiterste dreef. Daardoor ontstaat geen mythische heldenverering, maar een rauwe karakterstudie van iemand voor wie winnen een obsessie is.
Wat de serie onderscheidt, is de combinatie van zelden vertoonde archiefbeelden en een filmische montage die je midden in kleedkamerdiscussies en persoonlijke conflicten zet. Scènes met onder anderen manager Jerry Krause tonen hoe gespannen en soms pijnlijk de verhoudingen binnen het team waren, ondanks de sportieve successen. Ook de rollen van Scottie Pippen (de ondergewaardeerde spil), Dennis Rodman (onvoorspelbaar en briljant) en coach Phil Jackson (de kalme bindende factor) krijgen veel aandacht en laten zien dat de rivaliteit en dynamiek rond Jordan cruciaal waren voor het verhaal.
Daarnaast schetst The Last Dance hoe Jordan uitgroeide tot een cultuurfenomeen. De afleveringen over zijn samenwerking met Nike en de geboorte van de Air Jordan-sneaker laten zien hoe sport, marketing en mode in de jaren ’80 en ’90 samensmolten en hoe dicht een wereldwijde merklegende tegen mislukking aanzat — Jordan wilde aanvankelijk naar Adidas, totdat zijn moeder hem overtuigde van Nike’s aanbod met een winstpercentage. Die commerciële kant maakt de serie ook relevant voor wie niets met basketbal heeft: het is evenzeer een portret van popcultuur, televisiegeschiedenis en de commerciële explosie van die periode.
Kortom: The Last Dance is verslavend doordat het meerdere lagen bestrijkt — topsport, ego, offers en branding — en omdat het persoonlijk en filmisch tegelijk is. Het blijft boeien, ook bij herhaald kijken.