The Bride verdeelt de zaal, maar lijkt een cultfilm in de maak (recensie)
In dit artikel:
Maggie Gyllenhaal levert met The Bride een sterke, eigenzinnige herinterpretatie van het Frankenstein-motief die kijkers scherp verdeelt: je houdt ervan of je haat het. De film werkt meer als een audiovisuele eruptie dan als een traditioneel verhaal; Gyllenhaal overspant chaos, melodrama en theaterachtige overdrijving om een moderne, feministische variant op het bekende mythische thema te vertellen.
Centraal staat Jessie Buckley (Oscargenomineerd), die de tot leven gewekte bruid vertolkt met een wilde, intense energie. Haar performance is de motor van de film: grillig, emotioneel explosief en sterk getekend door verzet tegen verwachtingen. De zin die steeds terugkeert — “I would prefer not to” — fungeert als een soort motto: een weigering om zich te voegen naar rollen die anderen opleggen. Christian Bale speelt Frankensteins schepper/monster op een ontwapend, bijna aandoenlijke manier; zijn personage wint eerder sympathie dan angst. Penélope Cruz en Peter Sarsgaard vullen het ensemble aan als een speels rechercheduo, wat lucht brengt in de soms zwaar aangezette film.
Scenario en structurering zijn bewust rommelig. Verhaallijnen duiken op en verdwijnen weer; een gangsterplot voelt geforceerd en losjes ingevoegd, alsof hij uit een andere film is weggelopen. Dat maakt The Bride onnavolgbaar op sommige momenten, maar ook hypnotiserend op andere — vooral een lange, surrealistische dansscène halverwege blijft hangen als hoogtepunt dat de theatrale inslag perfect samenvat. Stilistisch doet de film denken aan een popopera: overdaad, extravagantie en flamboyante uitbarstingen bepalen de toon (de recensie vergelijkt het beeldend met een “Lady Gaga in Bad Romance-periode” die een Frankenstein-film maakt).
Niet alles werkt: overacting en extreme flamboyantie schuren soms en maken bepaalde scènes tenenkrommend. Financieel heeft de film het moeilijk: met een productiebudget van circa 80 miljoen dollar staat een wereldwijde opbrengst van ongeveer 14 miljoen dollar tegenover — een duidelijke box-officeflop. Toch biedt die bijzondere, polariserende opzet juist ingrediënten voor een mogelijke cultstatus; zulke films worden vaak later herontdekt en gewaardeerd door publieken die eigenzinnigheid zoeken.
Kort gezegd is The Bride geen gemakkelijke zit, maar wel een memorabele. Gyllenhaal kiest bewust voor ervaring boven helderheid: wie bereid is zich aan de chaos over te geven, kan er grote cinema-momenten in vinden; wie duidelijkheid en samenhang wil, zal gefrustreerd raken. De film blijft hangen — en dat is misschien precies wat Gyllenhaal beoogde.