Rosalía laat de Ziggo Dome in dertien talen dromen (review)
In dit artikel:
Gisterenavond in de Ziggo Dome maakte de Spaanse artiest Rosalía haar Nederlandse show een theatraal spektakel dat eerder aan een korte film dan aan een doorsnee popconcert deed denken. Kort na 20.45 doven de lichten, schuift een reusachtige poort open en ontvouwt zich een muziekdoosbeeld: Rosalía verschijnt op spitzen in een roze tutu, een openingsscène die meteen de toon zet voor de rest van de avond.
De setronde draaide vooral om haar nieuwe album Lux, waarin ze opvalt doordat ze in dertien verschillende talen zingt. Om die veelheid toegankelijk te maken toonde het podiumteam vertalingen op grote schermen — keurig in het Nederlands — waardoor teksten voor het publiek betekenis kregen en de emotionele lading van de nummers binnenkwam. Die combinatie van vocale precisie, poëtische teksten en een strak geregisseerde choreografie maakte dat het concert meer voelde als een totale ervaring dan als een losse reeks liedjes.
Rosalía wisselde grootse, intens geladen momenten af met intieme passages. Solo’s zoals het aangrijpende intermezzo waarin ze alleen op het podium staat, brachten de zaal tot stilte; op andere momenten ontplofte de ruimte bij dansbare tracks. Naast nieuw werk kwamen ook nummers van Motomami langs: bij ‘Saoko’ ging het publiek los en de extra lange, hakrijke uitvoering van ‘Berghain’ leverde een fysieke uitbarsting op.
Tussendoor toonde Rosalía haar speelse kant. Met een kort toneelstukje in een biechthok leek ze een beeld te schetsen van een verleider die dubbelspel speelde — een subtiele, elegante steek richting een ex — waarna het verhaal natuurlijk overging in ‘La Perla’. Ze deelde ook kleine, menselijke observaties: haar liefde voor wijn en haar verrassende enthousiasme voor de oer-Hollandse bitterbal kregen even aandacht en brachten een humoristisch contrast met de ceremonieuze showonderdelen.
Een visueel hoogtepunt was het middenstuk waarbij ze tussen het publiek plaatsnam, met een enorme gong die boven haar zweefde en rook die het moment bijna ritueel maakte. Het slot voelde als een val uit de hemel: Rosalía trok zich terug achter een sluier en vertrok alsof ze even had bestaan en daarna weer oploste.
Al met al overstijgt haar live-optreden volgens veel aanwezigen normale waarderingsschaal — een avond die indruk maakt door inzet van taal, theatrale vormgeving en vocale kracht. Als praktische noot: de merch bevat een hoodie met sluier, waarmee je de Ziggo Dome als een klein stukje van Rosalía’s universum weer uitloopt.