Review - Willem van Oranje de Musical: groots, maar nooit meeslepend
In dit artikel:
Manners-redacteur Michiel, een liefhebber van Nederlandse geschiedenis maar geen vaste musicalganger, bezocht afgelopen vrijdag de première van de musical Willem van Oranje in het Prinsentheater in Delft. Hij zat bij een van de zo’n 1.200 toeschouwers in een grote industriële hal die is ingericht met een halfrond LED-scherm en draaibare tribunes. De productie profileert zich als een bombastische, filmachtige blockbuster over de “Vader des Vaderlands”, maar volgens Michiel blijft die ambitie op meerdere fronten steken.
Visueel valt er veel te zien: wisselende, fraai uitgewerkte decors en een kasteelzaal die overtuigend op het toneel verschijnt. Toch ondermijnen de constante terugkeer van digitale animaties en cameracutscenes de beleving. Het verhaal wordt vaak voortgezet met geanimeerde tussenstukken die doen denken aan videogame-cutscenes; achtergrondfiguren worden op het scherm soms duidelijk gekopieerd en herhaald. Die digitale laag oogt volgens de criticus amateuristisch en haalt het realisme uit historische scènes.
De regie lijkt te kiezen voor historische volledigheid boven dramatische verdieping. Belangrijke gebeurtenissen uit Willems leven — veldslagen, belegeringen en politieke intriges — passeren in snel tempo en als opeenvolgende feitelijke momenten, eerder dan als scènes die spanning of emotie opbouwen. Hierdoor voelen zelfs bloedige episodes als het beleg van Haarlem en Leiden, die prikkelend kunnen zijn in hun contrast tussen wreedheid en burgerlijke verbondenheid, op het toneel niet echt intens of ontroerend. Veel gevechten duren maar enkele minuten en missen daardoor epische impact.
Michiel vergelijkt de voorstelling meermaals met een geschiedenisles in muzikale vorm: informatief en uitvoerig, maar zonder het dramatische moment waarop je als publiek op het puntje van je stoel zit. De combinatie van filmische technieken en een overvolle historische plot resulteert volgens hem in een ambitieuze productie die uiteindelijk weinig soul heeft.
Als afsluiting raadt hij wie echt geraakt wil worden aan de uitgebreide biografie van René van Stipriaan als betere manier om de complexiteit en emotie van Willem van Oranje te beleven. De musical levert indrukwekkende showelementen, maar overtuigt niet als meeslepend historisch drama.