Reinolda de Bruin staat aan het begin én einde van een leven: "Ik schrijf over het leven en liefde"

In dit artikel:

Reinolda combineert haar werk als trouwambtenaar met dat van ceremoniespreker bij uitvaarten. In beide rollen gebruikt ze woorden om mensen bij te staan op belangrijke momenten in hun leven: bij een huwelijk vol hoop, maar ook bij het afscheid van iemand die is overleden. Haar eerste boek, *Wat ik hoorde toen jij er niet meer was*, verschijnt op 13 oktober 2026. Reinolda is onder meer bekend omdat zij zowel het huwelijk als de uitvaart van Eva Hermans-Kroot verzorgde.

Ze werd in 2016 trouwambtenaar nadat ze een vacature in de krant zag voor de gemeente Nunspeet. Vanuit haar bedrijf ‘Spreken uit liefde’ wilde ze persoonlijke en minder formele huwelijksceremonies verzorgen. Hoewel ze aanvankelijk al tevreden zou zijn geweest met enkele huwelijken per jaar, groeide ze snel uit tot een veelgevraagd zelfstandig trouwambtenaar. Het werk als uitvaartspreker kwam later onverwacht op haar pad via een bekende uitvaartondernemer. Inmiddels heeft ze ongeveer 650 uitvaartceremonies begeleid.

Volgens Reinolda liggen huwelijken en uitvaarten dichter bij elkaar dan vaak wordt gedacht. Ook een huwelijk kan verdriet, verlies of ingewikkelde familiegeschiedenissen bevatten, terwijl tijdens een uitvaart juist veel gelachen kan worden om dierbare herinneringen. Ze bereidt haar toespraken niet aan de hand van een vaste vragenlijst voor, maar luistert intuïtief naar de verhalen en emoties van nabestaanden. Als het mogelijk is, neemt ze vooraf ook afscheid van de overledene, zodat ze beter voelt voor wie ze spreekt.

De ceremonies zijn intens, maar geven haar veel voldoening. Reinolda vindt dat een uitvaart niet uitsluitend zwaar of plechtig hoeft te zijn: het kan ook een warme, persoonlijke bijeenkomst worden waarin ruimte is voor humor en liefde. Ze wordt zelf regelmatig geraakt, bijvoorbeeld door het overlijden van jonge mensen, mensen die eenzaam waren of iemand die een lang en betekenisvol leven achterliet. Door haar werk denkt ze ook bewuster na over haar eigen uitvaart. Ze heeft haar wensen vastgelegd om haar nabestaanden later houvast te geven en probeert wensen in haar eigen leven niet uit te stellen.

Voor haar boek verzamelde Reinolda tien verhalen van mensen die haar tijdens haar werk zijn bijgebleven. De verhalen gaan onder meer over verlies, eenzaamheid, ouderschap, vriendschap en de manier waarop mensen voor elkaar zorgen. Ze schreef intuïtief en zonder zichzelf in te houden. Hoewel de aanleiding vaak verdrietig is, wilde ze geen somber boek maken, maar een boek over het leven, de liefde en de verschillende manieren waarop mensen met elkaar verbonden zijn. De verhalen hebben haar eigen kijk op mensen en hun bedoelingen verdiept. Met het boek wil ze lezers meenemen naar de persoonlijke gesprekken en bijzondere situaties die zij achter gesloten deuren heeft meegemaakt.