Na twintig jaar keert Ali G terug: geniale satire of achterhaalde humor?

In dit artikel:

Sacha Baron Cohen keert na ruim twintig jaar terug als Ali G in de film *Ali G: Who Iz I?*, die hij ook regisseerde. De film verschijnt op 28 oktober exclusief op Prime Video in Nederland.

Ali G ontdekt dat zijn vriendin Julie na twintig jaar relatie acht maanden zwanger is. Om zijn toekomstige gezin te kunnen onderhouden, probeert de voormalige wannabe-gangster in de Verenigde Staten zijn oude bekendheid nieuw leven in te blazen. Daar raakt hij betrokken bij politieke tegenstanders, de Amerikaanse cultuurstrijd en situaties waarin fictie wordt vermengd met echte mensen die niet altijd weten dat ze in een grap zijn beland. Ook andere personages van Cohen, zoals Dr. Nira Cain-N'Degrocello en Erran Morad, maken hun opwachting.

De comeback roept discussie op over de grenzen van Ali G’s humor. Cohen bedacht het personage oorspronkelijk als parodie op witte jongeren die hiphop- en straatcultuur oppervlakkig overnemen. Critici vinden echter dat zijn overdreven straattaal, nep-Jamaicaanse accent en verwijzingen naar zwarte cultuur ook stereotyperend of kwetsend kunnen zijn. Bovendien vragen zij zich af of Ali G in het huidige politieke en sociale klimaat nog iets onthult, nu de werkelijkheid zelf vaak absurd genoeg is.

De eerste recensies zijn verdeeld. The Guardian en Variety vinden de film weinig overtuigend en waarschuwen voor een vervaging tussen satire en het bevestigen van stereotypen. Ook zou Ali G beter werken in korte, ongemakkelijke interviews dan als hoofdpersonage van een lange speelfilm. Andere media, waaronder Time Out, The Times en The Hollywood Reporter, erkennen dat het verhaal dun is en niet iedere grap werkt, maar prijzen Cohens timing, improvisatie en enkele zeer komische of ongemakkelijke scènes.

De film lijkt daardoor vooral afhankelijk van de verwachtingen van de kijker. Ali G mist mogelijk de spontaniteit van *Da Ali G Show*, maar Cohen houdt vast aan zijn politiek incorrecte stijl. Zijn terugkeer is dan ook geen onverdeeld succes, maar wakkert opnieuw het debat aan over satire, stereotypen en de vraag wanneer provocatie nog daadwerkelijk iets toevoegt.