Na Champions League-glorie verloor Angelo Boonman zijn zoon, nu zet hij zijn missie voort
In dit artikel:
Angelo Boonman was jarenlang actief op het hoogste scheidsrechtersniveau en stond in 2014 nog op het veld tijdens de Champions League-finale in Lissabon. Kort daarna veranderde zijn leven dramatisch: zijn toen achtjarige zoon Devano kreeg een hersentumor. Binnen minuten werd hij naar het UZ Gent vervoerd; de tumor veroorzaakte zoveel druk dat coma dreigde. Wat volgde waren jaren van operaties, behandelingen en onzekerheid: artsen konden vaak 80–90 procent van het gezwel verwijderen, maar nooit alles, waardoor Devano altijd ziek bleef en het gezin voortdurend tussen hoop en angst balanceerde.
Devano was een energieke jongen die hield van sport, vrienden en trots was op het werk van zijn vader. Het gezin trok zich door de jaren heen juist dichter naar elkaar toe en leerde kleine momenten extra waarderen. Na een tien jaar durende ziekte stierf Devano in 2025 op achttienjarige leeftijd; drie maanden later overleed ook Angelo’s vrouw Angelique na een ziekteperiode. Deze dubbele klap veranderde Angelo’s leven ingrijpend.
Het zaad voor Angelo’s maatschappelijke inzet werd door Devano zelf geplant. De jongen kwam thuis en vertelde dat hij vaker hoorde dat mensen “kanker” als scheldwoord of zelfs als iets positiefs gebruikten. Hij vroeg zich af wat dat zou doen bij kinderen op de kinderoncologie en wilde er iets aan doen. Dat leidde tot de oprichting van Stichting Stop Schelden met Kanker, samen met Jacques Begijn en Henk van Oosten — al benadrukt Angelo dat het project Devano’s missie is die zij voortzetten.
De stichting richt zich op bewustwording, niet op verbieden. Via presentaties op scholen laat Angelo het persoonlijke verhaal van Devano zien en confronteert jongeren met reacties die Devano tijdens interviews ontving — variërend van steun tot harde, kwetsende opmerkingen. Door het onderwerp persoonlijk te maken — bijvoorbeeld door leerlingen te vragen of ze zulke uitspraken ook tegen Devano zouden durven zeggen — raakt de boodschap vaak pas echt binnen. De aanpak is bedoeld om mensen te laten nadenken over de impact van woorden, omdat vrijwel iedereen iemand kent die kanker heeft gehad of daaraan is overleden.
De campagne groeit: steeds meer scholen, sportverenigingen en bonden haken aan, waaronder de KNVB, en ook hockey- en tennisbonden werken mee. Na Devano’s overlijden leidt Angelo nog steeds de presentaties, nu met foto’s en beelden, waardoor het jonge publiek Devano op een andere manier blijft leren kennen. Voetbal blijft voor Angelo een veilige haven; hij staat weer langs het veld als assistent-scheidsrechter, maar het blijft pijnlijk wanneer hij het woord hoort — het roept meteen herinneringen op.
Angelo’s streven is duidelijk: schelden met kanker moet net zo onacceptabel worden als andere kwetsende taal. Hij hoopt dat de samenleving zich ervan bewust wordt welke schade zo’n woord kan aanrichten en dat het gebruik ervan steeds minder vanzelfsprekend wordt. Angelo gelooft dat Devano trots zou zijn op hoe zijn kleine vraag tot iets groters uitgroeide dat nu steeds meer mensen bereikt.