Marty Supreme laat je zweten en voor altijd anders naar honing kijken (review)
In dit artikel:
Josh Safdie levert met Marty Supreme een onverbiddelijke, bonkende film die duidelijk voortbouwt op het nerveuze cinema-handschrift van Good Time (2017) en Uncut Gems (2019). Centraal staat Marty ‘Supreme’ Mauser, een charmante maar manipulatieve oplichter-achtige figuur die niet naar de sport toewerkt om beter te worden, maar voor status, vrouwen, geld en een uitweg uit zijn benauwende leven. De plot volgt zijn sprint — letterlijk en figuurlijk — richting het WK tafeltennis in Londen, na een gifgroen begin in een schoenenwinkel en een onvergetelijke kelderscène waarin ‘Forever Young’ meteen de toon zet.
De film is een opeenstapeling van risico’s: kleine leugens veranderen in instabiele bouwwerken, loyaliteit is tijdelijk en overwinningen voelen als korte highs in een groeiende verslaving. Safdie gunt geen ademruimte; spanning en escalatie houden aan tot de aftiteling. Onder die chaos schuilt een tragisch personage: Marty gelooft oprecht dat hij voorbeschikt is voor grootsheid, wat hem zowel irritant als fascinerend maakt.
Timothée Chalamet draagt de film met een fysieke, bijna uitgebeende performance — zweten, hijgen en een intense aanwezigheid die hem tot serieuze awardskandidaat maakt. Odessa A’zion geeft Rachel meer lagen dan aanvankelijk verwacht en groeit uit tot een personage met eigen verlangen en grens. Gwyneth Paltrow levert een subtiel tegenwicht; Tyler, The Creator steelt scènes met droge humor en onvoorspelbare energie (waaronder een al memorabele dansscène), en Kevin O’Leary is verrassend effectief als de berekenende tegenpool Milton Rockwell.
Musicaal zijn de keuzes sprekend: het openingsnummer en het slotnummer (Tears For Fears) vatten Martys streven naar roem en eeuwige jeugd samen en benadrukken het onomkeerbare van zijn daden. Marty Supreme is geen comfortabele kijkervaring maar een intens, geraffineerd spektakel dat Safdie’s vermogen tot originele, gedurfde cinema bevestigt — en kijkers met beelden, emoties en een lichte mate van ongemak achterlaat.