Levert een wereldrecord je geld op, of moet je eten van eeuwige roem?

In dit artikel:

Wereldrecords betekenen vooral prestige, maar wat ze opleveren verschilt sterk tussen de sporten en is niet vastgelegd. Polsstokhoogspringer Armand Duplantis heeft van records een verdienmodel gemaakt: door zijn eigen beste prestatie telkens met één centimeter te verbeteren, incasseert hij bij grote wedstrijden hoge bonussen — voorbeelden zijn 50.000 dollar bij een Diamond League-wedstrijd en 100.000 dollar bij een wereldkampioenschap. Die tactiek gaat terug op Serhij Boebka, maar Duplantis perfectioneert het en verdient zo structureel aan kleine verbeteringen.

Schaatsen stond daar lang los van, maar de Internationale Schaatsunie (ISU) heeft recentelijk het beleid aangepast: vanaf nu ontvangen schaatsers voor wereldrecords op de langebaan en in het shorttrack een financiële beloning plus een vergulde ring. De bedragen zijn 5.000 dollar voor een individueel wereldrecord, 15.000 dollar voor ploegachtervolging/teamsprint (5.000 dollar per rijd(st)er) en 10.000 dollar voor de mixed relay (eveneens 5.000 dollar per deelnemer). Junioren krijgen de ring, maar geen geld. Femke Kok was de eerste die deze bonus en ring ontving.

Kortom: er bestaat geen universele geldprijs voor wereldrecords; beloningen hangen af van bonden, evenementen en timing. Voor veel topsporters blijft de eer het belangrijkste, maar in sommige disciplines kunnen slimme strategieën substantiële extra inkomsten opleveren.