'Ik at haar schnitzel op tijdens de weeën, kon ik maar nuttiger zijn'
In dit artikel:
Tijdens de bevalling van zijn vriendin in Tiel ervaart de verteller vooral hoe machteloos hij is. Terwijl zij urenlang weeën doorstaat, kan hij weinig meer doen dan haar met rust laten, haar avondeten opeten en de duur en tussenpozen van de weeën bijhouden. Naarmate de weeën heviger en frequenter worden, raakt zij volledig opgeslokt door het puffen en persen. Voor hem lijkt de tijd juist steeds trager te verlopen.
Vooraf heeft hij geprobeerd zich een beeld te vormen van de pijn. In een onderzoek onder mensen met clusterhoofdpijn, een van de zwaarste pijnsoorten, werd bevalling gemiddeld met een 7,2 op 10 beoordeeld. Daarmee kwam die op de tweede plaats, na clusterhoofdpijn en vóór onder meer schotwonden en hartinfarcten. Toch merkt de verteller tijdens de bevalling dat hij nooit werkelijk kan begrijpen wat zijn vriendin doormaakt.
Na vele uren begint de persfase. Twee verloskundigen begeleiden haar, terwijl ze tussendoor opvallend alledaags praten over vervoer, regen en de zwemles van een kind. Ondertussen is het hoofd van de baby al zichtbaar, maar na elke wee glijdt het weer deels terug. De situatie duurt zo lang dat ook de verteller uitgeput raakt.
Dan verschijnt de gynaecoloog. Zij vindt dat de vrouw harder, eerder en langer moet persen en spreekt haar op harde toon toe. Wanneer dat onvoldoende effect heeft, besluit ze een vacuümpomp te gebruiken. Ze waarschuwt de verteller dat het instrument een schokkend geluid kan maken en dat hij zich niet met de ingreep moet bemoeien.
Tijdens de volgende wee wordt een metalen cup aan het hoofd van de baby bevestigd. De gynaecoloog trekt het kind vervolgens voorzichtig maar krachtig door het geboortekanaal. De verteller, die tot dan toe vooral toeschouwer was, wordt overmand door adrenaline en emoties. Uiteindelijk komt het hoofd tevoorschijn en volgt het lichaam vanzelf. De pasgeboren jongen ziet er blauwpaars uit en heeft een langgerekt hoofd, maar voor zijn vader is hij onmiddellijk het mooiste wezen dat hij ooit heeft gezien.
Vandaag Inside: In de Wandelgangen met Lee Towers: 'Ik zing de sterren nog van de hemel'