Horror domineert in het lijstje van beste films van 2025
In dit artikel:
2025 wordt in deze terugblik gepresenteerd als een jaar waarin makers weer risico’s nemen — niet door groter of luider te worden, maar door durf en thematische scherpte. De samensteller zet een top tien neer die vooral opvalt doordat horrorfilms niet als goedkoop effect gebruikt worden, maar als volwaardig en betekenisvol genre. De lijst bestrijkt zowel arthouse als blockbusterland, met internationale namen en één opvallende Nederlandse inzending.
Als beste film van het jaar wordt One Battle After Another van Paul Thomas Anderson genoemd: een monumentaal, emotioneel epos over macht, uitputting en het moment waarop vechten ophoudt zin te hebben. Train Dreams contrasteert daarmee als fluisterend, minimalistisch drama dat juist door stilte en beeldkracht blijft resoneren. Yorgos Lanthimos levert met Bugonia zijn kenmerkende mix van satire, sci‑fi en existentiële horror — confronterend, absurd en niet voor iedereen, maar noodzakelijk door de risico’s die hij neemt.
Bong Joon‑ho’s Mickey 17 gebruikt sciencefiction als spiegel voor onze wegwerpmaatschappij, met Robert Pattinson in een gelaagde hoofdrol. Weapons en Sinners representeren de sterke horrorgolf van het jaar: beide kiezen voor broeierige sfeer, morele ambiguïteit en langdurige beklemming boven snelle jumpscares. Companion begint als intiem relatieportret en verschuift subtiel naar paranoia; Sophie Thatcher wordt genoemd als een actrice die doorbreekt.
F1: The Movie bewijst dat sportcinema spectaculair en menselijk kan zijn tegelijk — popcornvermaak met vakmanschap. De Nederlandse film Voor de meisjes wordt uitgeroepen tot de beste Nederlandse productie van 2025: rauw, actueel en eerlijk over vriendschap, verwachtingen en vrouwelijke woede zonder te vervallen in sentiment. Nuremberg tenslotte behandelt de dunne scheidslijn tussen recht en wraak met soberheid en sterk acteerwerk.
Kort gezegd: 2025 laat een levendige cinefiele scène zien waarin horror omhoogklimt als het meest prikkelende genre, arthouse subtiel blijft winnen en ook grote studiofilms weer met morele en menselijke vragen durven te komen. Het is een jaar dat blijft hangen — films die schuren, aanzetten tot nadenken en lang nazinderen.