Hoe ver ga je voor je kind? Deze Nederlandse film durft de vraag te stellen

In dit artikel:

Mike van Diems Voor de Meisjes (2025) volgt twee bevriende stellen waarvan de dochters als zussen opgroeien. Een noodlottig ongeluk zet die vanzelfsprekendheid aan het wankelen en verandert een hechte vakantieband in een langzaam ontvouwend moreel mijnenveld: wanneer niet iedereen gered kan worden, blijkt liefde geen helder kompas meer maar een bron van gevaarlijke keuzes.

De film is geen traditioneel melodrama met grote plotwendingen; het is een ingetogen, confronterend portret dat juist leeft van onuitgesproken spanning. Dialogen worden steeds ongemakkelijker, stiltes spreken boekdelen en de thematiek draait om één pijnlijke vraag: hoé ver ga je voor je eigen kind, en waar ligt de grens? Van Diem dwingt de kijker een positie in te nemen zonder die expliciet voor te schrijven — schuld en onschuld blijven ambigue, waardoor het verhaal lang blijft nazinderen.

Acteerprestaties liggen dicht bij de huid: Thekla Reuten (Anouk), Fedja van Huêt (Danny), Noortje Herlaar (Gwen) en Valentijn Dhaenens (Erik) leveren rustige, gelaagde vertolkingen die de film zijn beklemmende kracht geven. Hun spel voelt natuurlijk en onthult geleidelijk de versplintering van vertrouwen en de omslag van redelijkheid naar zelfbehoud.

Dat Voor de Meisjes op dit moment op Netflix staat en in Nederland de nummer één positie inneemt, onderstreept hoe urgent en relevant dit Nederlandse drama aanvoelt. Voor Mike van Diem — bekend van onder meer het Oscar-winnende Character — is dit opnieuw een aanwijzing dat de Nederlandse cinema scherpe, moreel uitdagende verhalen kan vertellen. De film blijft niet alleen hangen omdat hij goed gemaakt is, maar omdat hij je dwingt naar jezelf te kijken en te erkennen hoe makkelijk principes kunnen verschuiven.