Hamnet is een mokerslag: waarom deze film bewijst dat kunst noodzaak is (review)
In dit artikel:
Hamnet is een intens, ontroerend portret van rouw en van de oorsprong van artistieke drang. Regisseuse Chloé Zhao kiest niet voor de gebruikelijke biopic over succes en roem, maar toont hoe het overlijden van Shakespeares elfjarige zoon Hamnet het huwelijk en het werk van William (Paul Mescal) en Agnes (Jessie Buckley) splijt — en uiteindelijk vormt. Buckley is het emotionele centrum: geen bijfiguur maar muze en fundament van Williams verbeeldingskracht; haar rol wordt door de criticus al vroeg als Oscarwaardig bestempeld. Mescal speelt Shakespeare met ingehouden breekbaarheid.
Samen krijgen ze drie kinderen; halverwege de film verandert het verhaal als Hamnet sterft. Niet de literaire erfenis staat centraal, maar de vraag wat mensen doen wanneer ze gebroken zijn. Zhao beantwoordt die vraag door kunst te presenteren als noodzaak: geen luxe, maar levensonderhoud dat troost, verbindt en een manier biedt om weer op te staan. Die thematiek wordt ook gebruikt om een hedendaagse kanttekening te maken bij bezuinigingen op cultuur: kunst is volgens de film essentieel voor menselijk samenleven, vooral in tijden van verdriet.
Filmisch opent Hamnet met een mythisch beeld van Agnes in het bos — een natuurkracht die door haar omgeving als vreemd en zelfs als ‘heks’ wordt gezien — en bouwt langzaam naar een ijzersterk slot. Het begin vraagt om geduld; de ouderwetse, verzwaarde taal en enkele te lang uitgerekte scènes kunnen afstand scheppen. Maar de film groeit gestaag, zoals rouw zelf, en bereikt in The Globe een catharsis: tijdens een uitvoering van het toneelstuk wordt William en Agnes’ pijn gedeeld door acteurs, publiek en kijker. De inzet van Max Richter’s “On the Nature of Daylight” snijdt diep en markeert het emotionele apotheose.
Kleine, interessante details: Noah Jupe speelt de acteur die in het stuk Hamlet vertolkt wordt; zijn jongere broer Jacobi Jupe speelt de overleden Hamnet. Hamnet stelt uiteindelijk dat het maken van kunst niet dient om te ontvluchten, maar om het leven te dragen — een overtuigende, pijnlijke verklaring van waarom verhalen en theater er toe doen.