Emerald Fennell sloopt Wuthering Heights, maar is dat erg? (recensie)

donderdag, 12 februari 2026 (20:10) - JFK.men

In dit artikel:

Emerald Fennell brengt in 2026 een nieuwe, omstreden filmversie van Wuthering Heights in de bioscoop: een 136 minuten durende, expliciete herlezing van Emily Brontës klassieker die veel stof doet opwaaien. Waar eerdere bewerkingen de nadruk legden op romantiek en tragedie, leest Fennell het boek “tussen de regels” en vertaalt het naar een rauwe, seksueel geladen machtsstrijd. De regisseur schrijft en regisseert naar eigen inzicht; de titel wordt tussen aanhalingstekens gepresenteerd als waarschuwing dat dit haar interpretatie is, niet een traditionele verfilming.

De film start traag en polariseert direct: de jonge Cathy (Charlotte Mellington) irriteert door haar hysterische trekken, waardoor de eerste akte lang kan aanvoelen. Na de tijdsprong nemen Margot Robbie en Jacob Elordi het volwassen koppel over; hun spel is degelijk en functioneel maar niet van mythische status. De echte ster van de productie blijkt het ontwerpteam: sets en kostuums zijn extravagante, bijna surrealistische tableaux—Cathy’s slaapkamer met muren die aan menselijke huid doen denken wordt genoemd als een onvergetelijk, grotesk beeld. Historische trouw is ondergeschikt aan deze esthetische aanval.

Halverwege verandert de film in een koortsdroomachtige montage vol zwoele scènes en poppy, opzwepende muziek van Charli XCX; dat moderne geluid versterkt Fennells claim dat dit een hedendaagse Wuthering Heights is. De balans slaat soms door naar het sensationele—kritische kijkers zullen momenten als tenenkrommend ervaren—maar de compromisloze ambitie werkt ook verfrissend: Heathcliff is hier minder tragische romanticus dan berekenende, controlerende figuur; Cathy worstelt tussen status, lust en zelfdestructie.

Kortom: Fennells Wuthering Heights is geen veilige klassiekerherhaling maar een gedurfde, esthetisch geladen herinterpretatie die op sommige punten faalt en op andere nieuwe emotionele lagen blootlegt. Wie conventie verwacht, kan schrikken; wie radicaal hervertellen waardeert, vindt hier veel om over na te denken.