De praktijk van Jaela Cole: 'Joerie heeft het liefdes-'gedoe' opgegeven'

In dit artikel:

Jaela Cole beschrijft in haar nieuwe column een intakegesprek met Joerie, een man die naar eigen zeggen het liefdesleven heeft opgegeven maar toch wil weten of er nog iets te redden valt. Hij leeft al zeven jaar samen met twee witte wolfshonden, die volgens hem gezelschap nodig hebben en een centrale plaats in zijn leven innemen. Geen enkele relatie hield echter zo lang stand.

Cole ziet de honden als meer dan huisdieren: ze vormen een veilige vesting rond Joeries kwetsbaarheid en maken nabijheid met een partner minder noodzakelijk. Ze geven hem liefde, trouw en gezelschap zonder de onzekerheid, wederkerigheid en kwetsbaarheid die een romantische relatie vraagt. Wanneer Cole vraagt hoe een vrouw zich tussen de honden zou kunnen bewegen, blijkt vooral zijn angst dat zij hen – en daarmee een belangrijk deel van hemzelf – wil veranderen of afnemen.

Met de wolven van de Noorse god Odin als metafoor onderzoekt Cole of liefde niet juist betekent dat iemand naast je kwetsbaarheden kan blijven staan, zonder ze te temmen. Haar laatste vraag draait de rollen om: misschien vreest Joerie niet alleen dat iemand zijn honden aanlijnt, maar ook dat hij zelf zich aan een ander moet binden.