De makers van Stranger Things over laatste seizoen: 'Einde is doodeng'
In dit artikel:
Matt en Ross Duffer, de tweeling achter Netflix‑succes Stranger Things, staan aan het einde van hun tien jaar durende project: seizoen 5 ging op 26 november van start (vier afleveringen), gevolgd door drie op 25 december; de finale verschijnt 31 december. In een exclusief interview bespreken ze hoe de show groeide van bescheiden begin tot cultureel fenomeen en waarom ze zo zorgvuldig werkten aan het slot.
De Duffers hadden aanvankelijk niet verwacht dat Stranger Things meer dan één seizoen zou worden. Pas bij seizoen twee ontstond de brede mythologie rondom Vecna, Henry en One; die vroege plannen bepaalden ook hoe het verhaal uiteindelijk zou sluiten. Seizoen vijf opent met een flashback waarin de jonge Will opnieuw in aanraking komt met Vecna — een scène die volgens hen cruciaal is om ruimere mysteries te verklaren en meteen het narratief voor het laatste seizoen lanceert. Ze benaderen elk seizoen als een op zichzelf staande film: geen opbouw bewaren voor later, maar alles eruit halen per aflevering — daarom duren veel afleveringen bijna als speelfilms.
Hun carrière kent ook tegenslag: voor Stranger Things maakten ze de mislukte film Hidden en schreven ze voor Wayward Pines. Toen Shawn Levy de serie bij Netflix onder de aandacht bracht, kregen ze volledige creatieve invloed, maar daarmee kwam ook meer druk. Om trouw te blijven aan hun visie werkten ze in een kleine kerngroep en probeerden ze externe ruis te negeren. Het succes kwam niet meteen als een explosie maar als een sneeuwbaleffect; de mond‑tot‑mond en binge‑cultuur droegen bij aan de enorme groei van de fandom.
De Duffers leggen uit waarom het laatste seizoen zo veel tijd kostte: met een grote ensemblecast (ruim 21 vaste acteurs) willen ze verhaallijnen eerlijk en bevredigend afronden. Ze voelen de verantwoordelijkheid tegenover fans die vaak teleurgesteld zijn door geforceerde eindes van andere series, en namen daarom bewust de tijd om de 'nalatenschap' goed te laten landen.
Artistiek en technisch leerden ze veel onderweg. Van Guillermo del Toro kregen ze het advies om meer kleur te gebruiken — iets dat het visuele palet van Hawkins en The Upside Down sterk beïnvloedde. Praktische effecten blijven hun voorkeur, gecombineerd met CGI; vroegere pogingen zoals de Demogorgon uit seizoen één zagen ze later als minder geslaagd. Ze zijn perfectionistisch: geluid, montage en beeldbehandeling worden tot het uiterste uitgewerkt, soms tot frustratie van de release‑planners bij Netflix.
Persoonlijk reflecteren de broers op de intensiteit van het decennium met Stranger Things: weinig echte vakanties, voortdurend bezig met schrijven en finetunen, en soms te weinig stilstand om te beseffen wat er gebeurde. Het meest autobiografische element blijft de vriendschap van de jonge personages, geworteld in hun eigen jeugdherinneringen aan hechte vriendengroepen en gedeelde hobby’s. Ze vinden het bijzonder en betekenisvol dat de serie kijkers heeft geholpen door zware periodes.
Tegelijk zijn ze nerveus over het afsluiten: er is een reële kans dat iets van dit kaliber niet snel terugkomt, dus hebben ze alles gegeven om een waardig einde te maken. Met de finale op 31 december zullen kijkers weten of die missie geslaagd is.