De jump hour is terug: het horloge dat de tijd niet aanwijst maar laat verspringen
In dit artikel:
De jump hour maakt een comeback: een mechanische complicatie waarbij het uur niet met een wijzer wordt aangeduid maar via een schijf met cijfers die op het hele uur direct naar het volgende cijfer springt. Volgens horlogemaker Ruud van Rijn (deRhenum), specialist in dit genre, is die digitale uuraanduiding in een venster en het daadwerkelijke “springen” op het hele uur de kern van het principe. Varianten bestaan waarbij ook minuten of seconden springen; die systemen vragen extra schijven en veel meer energie en mechanische complexiteit.
De geschiedenis van de jump hour loopt al meer dan een eeuw: patenten voor polshorloges dateren uit 1915 (Arthur Dubois en Alfred Spori), in de jaren ’20 en ’30 produceerden Zwitserse makers en leveranciers zoals Robert Cart bewegingen voor topmerken, en in de VS waren Art‑Deco‑modellen van Waltham en Bulova populair. De quartzrevolutie vanaf circa 1975 deed mechanische jumps grotendeels verdwijnen; kleine oplevingen volgden eind jaren ’90 en met de A. Lange & Söhne Zeitwerk (2009) keerde de complicatie weer even in de schijnwerpers.
De nieuwste opleving werd duidelijk op Watches and Wonders in Genève (2025). Cartier bracht de Tank à Guichets terug — een elegante uitvoering met twee vensters voor uur en minuut — en andere merken tonen uiteenlopende interpretaties: Bremont (Terra Nova) als relatief betaalbare optie, Chronoswiss en high‑end creaties zoals MB&F’s HM8 of de Japanse Otsuka Lotec 7.5 met een steampunk‑inslag. Ook dressy opties van Anderen Genève, Chopard (L.U.C Quattro Spirit 25), Louis Vuitton en Chanel tonen dat het idee breed inzetbaar is.
Prijsrange en beschikbaarheid lopen sterk uiteen: high‑end modellen zitten vaak rond of boven de €15.000; stevig betaalbare instapmodellen zoals de Bremont of Christopher Ward starten rond €2.500. Een opvallende goedkope optie is de Oost‑Duitse UMF Ruhla Digi‑Disc: gelimiteerd tot 499 stuks en geprijsd rond €499. Voor veel fans gaat het bij jump hours niet om praktische noodzaak maar om verlangen: een digitale tijdsaanduiding zonder elektronica, een subtiele maar technisch interessante blikvanger die past bij de huidige smaak voor ‘quiet luxury’.
Kort samengevat: de jump hour combineert nostalgie en mechanische slimheid, ziet een heropleving in 2025 en biedt voor wie iets anders wil — van betaalbare curiosa tot begeerlijke haute horlogerie — genoeg keuze.