De astronauten van Artemis II zetten de eerste stap naar een nieuw ruimtevaarttijdperk

In dit artikel:

Voor het eerst sinds Apollo 1972 vliegen mensen weer richting de maan — niet om te landen, maar om rond de maan te draaien en systemen te testen. Artemis II is een ongeveer tien dagen durende bemande proefvlucht: de bemanning blijft in een hoge baan om de maan en keert daarna terug naar de aarde. Het doel is het controleren van de Orion-capsule en levensondersteuning, het meten van stralings- en gewichtloosheidseffecten en het veilig stellen van technologieën voor vervolgmissies.

De vierkoppige bemanning symboliseert de andere insteek van moderne ruimtevaart. Commander Reid Wiseman brengt ervaring en routine van het ISS; Victor Glover fungeert als piloot en wordt de eerste zwarte astronaut die zo ver van de aarde reist; Christina Koch is missiespecialist, recordhouder van een lange ruimtereis en wordt de eerste vrouw die naar de maan gaat; Jeremy Hansen uit Canada is de eerste niet-Amerikaan in deze missie. Hun samenstelling onderstreept de internationale en inclusieve ambitie van Artemis.

De lancering gebeurt met NASA’s Space Launch System, met de compacte Orion-capsule bovenop. Energievoorziening komt onder meer van uitschuifbare zonnepanelen, deels in Nederland ontwikkeld. Artemis II is geen einddoel maar een voorbereiding: bij succes volgt Artemis III met een bemande landing en uiteindelijk de opbouw van een duurzame maanbasis. De maan fungeert daarbij als testterrein voor verdere diepe-ruimtereizen, onder andere richting Mars.

Naast wetenschappelijke motieven spelen strategische belangen mee: grondstoffen, technologische ontwikkeling en geopolitieke concurrentie — met name de snelle opkomst van China — maken de terugkeer naar de maan actueel. Artemis II markeert zo het begin van een nieuw, langer traject in de bemande ruimtevaart, gericht op continuïteit in plaats van eenmalige prestaties.