Chungking Express laat zien waarom sfeer soms belangrijker is dan verhaal

zondag, 1 februari 2026 (17:24) - JFK.men

In dit artikel:

Chungking Express (1994) van Wong Kar Wai is een cultklassieker die nog steeds nieuwe kijkers raakt. De film bestaat uit twee losgekoppelde verhaaltjes die zich afspelen in het bruisende Hongkong van de jaren negentig; beide draaien om jonge politieagenten die worstelen met liefdesverdriet en rondzwerven door de stad. In plaats van een strak plot zet Wong Kar Wai in op sfeer: kleine, alledaagse momenten — een blik, een snacktent, een vergeten ananasblik — vormen de emotionele kern.

De regisseur werkt associatief en intuïtief, vaak improviserend, en vertrouwt op fragmenten en innerlijke monologen in voice-over. Cameraman Christopher Doyle versterkt die benadering met nerveuze handheld-opnamen, step‑printing en extreme close-ups die personages afsluiten in hun belevingswereld. Tijd is een terugkerend thema: herinnering, gemis en vergankelijkheid structureren de film meer dan een chronologie.

Popmuziek fungeert als emotionele snelkoppeling. “California Dreamin’” van The Mamas & The Papas is onlosmakelijk met actrice Faye Wong verbonden geworden; haar vertolking en de herhaling van nummers benadrukken obsessie en verlangen. Ook zingt Faye Wong een Chinese versie van The Cranberries’ “Dreams”, wat het gevoel van bekendheid én vervreemding oproept.

Waarom de film blijft resoneren: omdat hij niet alles uitlegt en de toeschouwer ruimte geeft om te voelen. In een overvolle metropool vangt Chungking Express de eenzaamheid en de vluchtigheid van menselijke ontmoetingen — mensen die elkaar net missen of plotseling vinden. Die openheid voelt modern en fris tegenover films die alles dichttimmeren.

Chungking Express laat geen afgerond verhaal achter; het is eerder een stemming die je meeneemt. Door zijn stijl, muziekkeuze en focus op kleine momenten blijft de film na de aftiteling nazinderen en veilig een vaste plaats houden in de canon van de moderne cinema. Voor wie van films houdt die meer laten voelen dan verklaren, blijft dit werk van Wong Kar Wai een must.