Bruno Mars laat het tempo zakken op The Romantic (review)
In dit artikel:
Bruno Mars levert met The Romantic een ingetogen, sfeervol en volwassen plaat af die minder uit is op grote popimpact en meer op samenhang en warmte. Tien jaar na 24K Magic — en na projecten als Silk Sonic en samenwerkingen met artiesten als Lady Gaga en ROSÉ — kiest hij duidelijk voor een analoge, Motown-gekleurde sound waarbij producer D’Mile hem verder wegtrekt van neonpop en plaatst in een amberkleurige wereld van Chicano-soul, doo‑wop en East LA-invloeden.
Het album opent met ‘Risk It All’, dat verrassend begint met een mariachi-intro en uitgroeit tot een groots liefdeslied waarin Mars zijn theatrale kant meer doorleefd dan uitbundig laat klinken. ‘Cha Cha Cha’ bekrachtigt direct de warme, luie groove van de plaat; blazers en ontspannen zang creëren een veilige, dansbare sfeer. Met ‘I Just Might’ toont Mars zijn funkgevoel — speels en lichtbrutaal — zonder de plaat te laten ontsporen naar showmanship.
Thematisch draait The Romantic om liefdesverering en kwetsbaarheid. ‘God Was Showing Off’ heeft een bijna gospelachtige grandeur, terwijl het persoonlijke hoogtepunt ‘Why You Wanna Fight?’ een klaagzang is waarin Mars oprechte poging doet een relatie te redden; de intimiteit van dat nummer sluit aan bij zijn eerdere romantische werk, maar voelt rijper. Andere nummers refereren muzikaal aan iconen en perioden — ‘On My Soul’ ademt Curtis Mayfield‑invloeden, ‘Something Serious’ roept subtiel de jaren zestig op — maar de productie houdt alles bewust in het heden, zodat tijdloosheid ontstaat door referentie, niet door imitatie.
Tegen het einde kantelt de plaat naar acceptatie en vermoeidheid: ‘Nothing Left’ behandelt de uitputting die soms bij liefde hoort, terwijl afsluiter ‘Dance With Me’ pijn en hoop samenbrengt in een breekbare slotvrede. Die openheid maakt dat het album niet alle antwoorden geeft, maar wel blijft nagalmen.
Het belangrijkste kenmerk van The Romantic is de consistentie: de productie laat ruimte, details nemen het over en Mars’ stem staat centraal in een warme, analoge entourage. In plaats van te jagen op grote hits bouwt hij aan een plaat die groeit bij herhaald luisteren en zich het best ontvouwt in schemerlicht of een rustig hoekje — precies de intimiteit die hij zoekt. The Romantic bevestigt Mars als een artiest die durft te vertragen en zijn meer subtiele kwaliteiten laat zien.